Op mijn 37 ste ben ik van mijn derde kindje bevallen. De zwangerschap ging heel erg goed. Ik voelde me goed, fit en vrolijk. Mijn lichaam deed het heel goed, beter nog dan bij de andere twee kinderen. Dat vond ik wel verbazingwekkend omdat ik nu ouder was. Ik had het best druk, werken, kinderen, opleiding, en toch liep het allemaal. Ook de weken voor de bevalling weet ik dat ik nog allerlei afspraken had en me intens blij van binnen voelde. Ik mocht weer een kindje krijgen en dat voelde ik echt als een geschenk.
Op de uitgerekende datum werd ik wakker met wat krampen in mijn buik. In de loop van de ochtend bleef dat zo. Ik heb lekker koffie gedronken met man en kinderen ( het was een zondag) en ik bleef maar naar mijn buik ademen als ik een wee had. Alles was heel ontspannend ook al had ik steeds een wee. Dat ging zo maar door en om 15.00 uur is de verloskundige geweest en ik had nog maar 3 cm. ontsluiting. Ze is dan ook maar weer weg gegaan. Het kon nog wel een tijdje duren zei ze. Ook mijn man wilde nog even naar buiten, met de kinderen, even fietsen. Ik vond het goed.
Ik wilde ook wel even met rust gelaten worden, want ik dacht dat ik nog uren zo moest doorgaan. Hij nam wel de mobiele telefoon mee voor de zekerheid. Ook bleef de voordeur open zodat er iemand naar binnen kon lopen, zonder sleutel, je wist maar nooit! Hij zou niet langer dan een uurtje weg blijven hadden we afgesproken. Ik had me inmiddels in bed geïnstalleerd, ik dacht, ik kom er niet meer uit voor ik een baby heb hoe lang dat ook nog duurt. De pijn was stukken erger geworden ineens maar ik was niet in paniek en ademende naar buik zoals ik dat geleerd heb.
Ik was alleen thuis en de pijn werd erger en erger. Bij iedere wee bleef ik rustig ademen en concentreerde me en ik stelde de baby in mijn gedachten alsmaar gerust. Ik maakte contact met haar praatte in gedachten met haar , zei dat ze er bijna was dat ze nog even vol moest houden en dat ik heel blij was dat ze kwam en dat ze veilig was.
Ineens voelde ik dat het vruchtwater brak. Ook voelde ik ineens andere weeën dit waren persweeën, maar ik was alleen thuis! Dit kon toch niet ? Ik belde de doktersdienst en mijn man en terwijl ik de telefoon neerlegde wist ik dat ik helemaal alleen een kindje ging krijgen. Vreemd genoeg had ik dat twee weken ervoor nog gedroomd! Bang was ik niet meer verbaasd dat het zo zou zijn. Ik voelde een enorm vertrouwen van binnen en was heel rustig.
Ik kon ook de humor er nog van inzien dat ik zelf mijn pyjama uit moest doen. Ik dacht, dit is toch ook wat lig ik hier te bevallen en nu moet ik nog alles zelf doen. Ik bedacht ook dat ik er goed op moest letten of de navelstreng niet om haar hoofd zat en zo ja dat ik die er dan heel voorzichtig af moest halen. Ik bleef een enorme rust en vertouwen voelen gelukkig. Na een tijdje persen werd onze Tosca Etienna geboren. Ze ademde niet direct. Ik wurmde me omhoog pakte haar en zei: Ga maar ademhalen meiske! Dat deed ze en ik ben weer gaan liggen met haar in de armen. De dekens over ons heen geslagen en rustig afgewacht tot mijn man er zou zijn. Na 10 minuten kwam hij en nog weer later eindelijk de verloskunidge. Die zat net aan de hele andere kant van Almere, zul je net zien!
Het was een unieke ervaring waar ik veel steun heb gehad aan het ademwerk. Daardoor bleef ik vol vertrouwen en kon ik ontspannen ( voor zover dat kan als je bevalt..)
Mijn eigen ervaring gun ik jou ook. Als je vragen hebt over je zwangerschap of je wilt in je zwangerschap ademcoaching dan kun je mailen naar heleen AT herleva DOT nl of bel 036 53 75 699
Graag tot ziens en mocht je nog bevallen, veel plezier!!
